Morgen koop ik een trompet

Morgen koop ik een trompet

Ergens liggen er in ons allerlei verlangens opgeslagen. Iets wat je graag wilt, iets wat je leuk of belangrijk vindt. In de non-violent communication leerde ik dat deze verlangens gaan over behoeften.

Verlangens en behoeften

Ieder mens heeft behoeften die wachten om ingevuld te worden. Behoeften worden getriggerd uit hun slapende toestand door onze zintuigelijke waarnemingen. We zien, horen, ruiken, proeven of voelen tast zintuigelijk zaken die onze behoeften aanwakkeren. Dit gebeurt razendsnel en onbewust.

Of deze ontwaakte behoeften wel of niet ingevuld worden, we vinden daar onmiddellijk wat van. Daar ontstaan dan opnieuw razendsnel en onbewust onze gedachten in de vorm van een positief of negatief oordeel. En ook al zegt iemand ergens ‘neutraal’ in te zijn? Ik geloof niet dat onbewuste oordeelloosheid bestaat.

Vanmorgen kwam ik beneden, zin in een kop koffie en een geroosterde boterham. Wat ik zag was een aanrecht met afwas tot aan het plafond. Ik vond daar wat van. Ik vond daar heel veel van. Fronzend en foeterend op mijn -door de vakantie hersenloze alleen aan zichzelf denkende terwijl ik zo hard aan het werk ben en hun al veel vaker gezegd hebbende eerder uit hun bed te komen- kinderen ruimde ik het zelf maar weer op. In de overtuiging dat zij er absoluut de oorzaak van waren, dat ik niet meer kon genieten van de kop koffie die ik pas een uur later kon drinken.

Onzin

Inmiddels weet ik dat dit onzin is natuurlijk, al zijn er nog steeds momenten dat mijn brein me vertelt dat dit oordeel ook nog waar is. En misschien denk je ook wel, ‘nou nou voed die kinderen eens op, dan hoef je ook niet zo te klagen’.

Merk dan op dat je er inmiddels twee oordelen op hebt zitten. Niet erg, maar zo werkt het dus.

En waarom weet ik zo zeker dat het onzin is dat mijn kinderen er de schuld van hebben dat ik niet kan genieten van mijn koffie? Omdat het ergens mis gaat bij mijn perceptie.

Betekenis

Perceptie is het fenomeen dat ons (reptielen)brein ons komt redden als we in gevaar zijn. Het komt in actie wanneer het overeenkomsten vindt met ervaringen uit het verleden, die in betekenis gevaarlijk waren. En nu is een berg afwas niet gevaarlijk, maar de betekenis die mijn brein daaraan geeft wél.

Hoe zit dat?

Inmiddels weet ik dat die betekenis bij mij gaat over ‘het er alleen voor staan’. Als klein meisje was dat mijn realiteit en in betekenis levensgevaarlijk. Ik was als ukkie nog helemaal niet in staat om veel in m’n eentje te moeten doen. Maar in mijn volwassen leven is er niks aan de hand. Alleen maakt mijn brein geen onderscheid; het vindt alleen overeenkomsten die ooit gevaarlijk waren.

We hebben er geen idee van wat er allemaal in dat brein is opgeslagen! Totdat we ons bewustzijn vergroten door onze perceptie onder de loep te nemen. We kunnen op zoek gaan naar de betekenis die ons brein aan onze perceptie geeft. En ons daarna afvragen of dit in het hier en nu wel waar is.

Moet ik dat wel doen?

Zo heeft mijn brein ook erg veel moeite met mijn verlangen weer muziek te maken en ‘iets te gaan doen waar ik niet goed in ben’. Herken je dat? Geen Frans spreken op vakantie omdat je je schaamt voor je uitspraak? Of geen haar op je hoofd om een liedje te zingen in het openbaar? De dansvloer opstappen? Of niet solliciteren op die baan omdat je denkt dat deze toch te hoog gegrepen is? Welk verlangen heb jij?

Bedenk dan eens welke betekenis er in jouw perceptie zit. Ben je bang om uitgelachen te worden, afgewezen, beschampert? Welk ‘gevaar’ detecteert jouw brein?

Je verlangen blijft roepen om ingevuld te worden. En iedere keer als je de perceptie weet te ontmaskeren, kom je daar dichterbij.

Morgen koop ik een trompet!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.